പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ഒരു ഉള്പ്രദേശമാണത്. അവിടെ നിറഞ്ഞ് നില്ക്കുന്ന ധാരാളം ഗ്രാമീണ കാഴ്ചകള് കാണാം, നിഷ്കളങ്കരായ മനുഷ്യര്, അവരുടെ വഴക്കും വക്കാണവും പിന്നെ സ്നേഹ പ്രകടനങ്ങളും... അവരുടെ സ്നേഹം പ്രകടനാത്മകമാണന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ലാളന, സ്നേഹം, ദേഷ്യം, അഭിപ്രായ വെത്ത്യസങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ അവിടെയുള്ള ജീവിതങ്ങളുടെ മുഖത്ത് വരഞ്ഞിട്ടെന്നപോലെ കാണാം. അല്ലെങ്കിൽ, അത് പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്ന അലിഖിത നിയമമുള്ളത് പോലെ. ദേഷ്യം തോന്നിയാല് അത് തുറന്ന് പറയണം, സ്നേഹം തോന്നിയാല് കെട്ടിപിടിച്ചുമ്മവെച്ചേക്കണം. ഒരുപക്ഷേ, ഗ്രാമീണ വിശുദ്ധി എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഇതൊക്കെ തന്നെയാകാം...
അഥവാ... അങ്ങനെ ഒരിടത്താണ് ഈ ഉള്ളവന്റെ ഉമ്മാന്റെ കുടിയും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ... പാലക്കാട്ട് ജില്ലയിലെ ഒരു മനോഹരമായ ഉള്ഗ്രാമമാണത്.
അനേകം ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടു നില്ക്കുന്ന ആതിഥ്യ സല്ക്കാരങ്ങൾക്കുടയവർ.
ഒടുവില്, അവധി ദിനങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ ഒരു തരം ഫീലിംഗുണ്ടല്ലോ അതൊരു പ്രവാസത്തിലും നമുക്കിനി ലഭിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. കരഞ്ഞ് കണ്ണീര് വാർന്ന് ദുഃഖം വമിക്കുന്ന മുഖവുമായി.... എങ്കിലും, ഒരല്പ്പം സമാധാനമപ്പോൾ ലഭിക്കുക ഉപ്പപ്പയോ ഉമ്മമ്മയോ വച്ചു നീട്ടുന്ന ഏതാനും ചില്ലറ തുട്ടുകളിൽ നിന്നുമാണ്. അങ്ങനെ ഒരുതരത്തിലുമെനിക്കിന്ന് പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയാത്ത വേദനയുമായാണ് ഞാനവിടെ നിന്നും മടങ്ങാറുള്ളത്.
ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ ഇപ്പോൾ വയസ്സ് 30 കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും പതിവ് പോലെ ഒരൊഴിവ് ദിവസം വീണു കിട്ടിയപ്പോള് ഒരിക്കല്കൂടി ഞാനാ വീടിന്റെ തിരുമുറ്റത്തെത്തി നില്ക്കുകയാണ്.
അതിന്റെ കാരണമിങ്ങനെയാണ്...
പണ്ട്... ഒരുച്ചതിരിഞ്ഞ വേളയിൽ നബി തങ്ങളെ കാണാൻ ഒരു മനുഷ്യന് മദീന പള്ളിയിൽ ചെന്നു. അകത്ത് തങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും കാണാത്തതിനാലയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്ന് ദീര്ഘമായൊന്ന് കണ്ണ് പായിച്ചു. അതാ പള്ളിയുടെ ചാരത്തൊരു ഈന്തപ്പന തണലില് നബി തങ്ങൾ വിശ്രമിക്കുന്നു. അയാൾ തങ്ങളുടെ അരികിലേക്ക് പതിയെ ചെന്നടുത്തു. ഉറക്കത്തിലാണ്. ഒരു വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞാണ് കിടക്കുന്നത്. മുതുകിൽ സീലുപോല നീളത്തില് ഈന്തപ്പനയോലയുടെ അടയാളം കാണാം. അത് നബി മലര്ന്ന് കിടന്ന ശേഷം തിരിഞ്ഞ് കിടന്നതാണെന്ന സൂചന നല്കുന്നു.
പനയില നാരിന്റെ അടയാളം...
1500 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് റസൂലിന്റെ മുതുകിൽ ചിത്രം വരച്ച ആ ഈത്തപ്പനയോല എന്റെ ഉമ്മാന്റെ കുടിയിലെ മുറ്റത്തങ്ങനെ മന്ദഹാസം തൂകി നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അത് കാണുന്നവരുടെ കണ്ണില് നിന്നുമെങ്ങനെ കണ്ണീര് പൊഴിയാതിരിക്കും. അവര്ക്ക് മുത്ത് റസൂലിനെ ഓര്മ്മ വരുന്നു. എനിക്കും.
പനയുടെ സമീപത്തെ കുളം വേനലിന്റെ പരിക്ഷീണത്തിലായിരുന്നു. കടുത്ത പാലക്കാടൻ ചൂട് പ്രകൃതിയെ വളഞ്ഞിട്ടാക്രമിച്ചിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. അത് കുളത്തിലും അതിലേക്കിറങ്ങുന്ന മൺപടികളിലും വിള്ളലുകൾ വരഞ്ഞിട്ടിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള് വിഷമം തോന്നുന്നു. എത്രയോ ഉയരത്തിൽ വള്ളം നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞ് നിന്നിരുന്ന കുളമായിരുന്നത്. എത്ര എത്ര മത്സ്യങ്ങൾ. നീര്ക്കോലികൾ.
മുറ്റത്ത് നിന്നും പാടത്തേക്കുള്ള ഇടുങ്ങിയ കാൽപടവുകൾക്കപ്പുറത്തെ 'മാടമ്പി' എന്ന വയൽപരപ്പ് ഇന്നൊരു കളിസ്ഥലമാണ്. ഒരു കാലത്ത് ധാരാളം അടക്കകൾ വളര്ന്ന് നിന്നിരുന്ന നെടു നീളന് കൗങ്ങിൻ തോട്ടമായിരുന്നത്. എന്തിനായിരിക്കാം ഇന്നതെല്ലാം വെട്ടി കളഞ്ഞിട്ടതിനെയൊരു മൊട്ട പറമ്പാക്കിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കുക. ആരുടെടേയൊക്കെയോ അടങ്ങാത്ത ആർത്തിക്ക് മുമ്പിൽ പ്രകൃതി പരാജയമടഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് ചുരുക്കം. മാടമ്പിക്കപ്പുറം വറ്റി വരണ്ട് കിടക്കുന്ന തീരെ വീതിയും ആഴവുമില്ലാത്ത തോടാണുള്ളത്. അതിനപ്പുറം, പാട ശേഖരങ്ങളും പിന്നെ ഉയരത്തിലേക്ക് നീളുന്ന ഇരട്ട മൂങ്ങൻ കുന്നും.
അറക്ക് മുകളിലെ മാള്യേമ്മലിൽ പോലും ഞാനിന്നൊറ്റക്ക് പോകും. ഒരു കാലത്ത് ജിന്നുകൾ വിഹരിക്കുന്ന നിലവറയായിരന്നതെന്നായിരുന്നു ഞാൻ ചിന്തിച്ച് വെച്ചിരുന്നത്. അവിടെ പണ്ട് കണ്ണ് കൊത്തി പറിക്കുന്ന രണ്ട് നീല കൊറ്റികളെ തളച്ച് വെച്ച ഒരു പഴയ ചുവർചിത്രം ചുമരിലങ്ങനെ തൂങ്ങി കിടന്നിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ഇരിക്കാനും വിസമ്മതിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ കണ്ണ് കൊത്തിയെടുത്ത് പറക്കാന് ഇപ്പോളതവിടെയില്ല എന്നെനിക്കുറപ്പാണ്. കാരണം, പണ്ടൊരിക്കല്... ചുമരില് നിന്നാ ചിത്രമിറക്കി കല്ലുകൊണ്ടതിന്റെ ചില്ലുടച്ച് ഞാനാ കൊറ്റികളെ 'സ്വതന്ത്ര'മാക്കിയിരുന്നു.
ഇനിയുമൊരു കുട്ടിയേയും ആ നീല കൊറ്റികൾ നോക്കി പേടിപ്പിക്കാതിരിക്കാനായി...
വിശാലമായ പടിഞ്ഞാറെ കൊലായിയിൽ ഉമ്മുമ്മയുടെ കൂടെ പഴങ്കഥകൾ കേട്ടിരിക്കുമ്പോൾ കാലം പഴമയിലേക്ക് മാറുന്നതായി തോന്നും. എത്ര കണ്ടാലും കേട്ടാലും മതി വരാത്ത കാഴ്ചയാണീ പാലക്കാടിന്റെ സൗന്ദര്യം... 'ഉമ്മാന്റെ കുടിയിലെ' ഓർമ്മകൾ.
No comments:
Post a Comment